Φιλικά Πυρά

Γράφω αυτό το άρθρο καθαρά γιατί θέλω να ξεσπάσω κάπου και να τα βγάλω έξω από το κεφάλι μου. Οπότε μην με παρεξηγήσετε αν πω και μια κουβέντα παραπάνω.
Λοιπόν εχθές βγήκα με δυο φιλικά ζευγάρια για φαγητό χωρίς τον Νάσο. Καθώς λοιπόν τρώγαμε και πίναμε και περνάγαμε καλά, βρέθηκα στο επίκεντρο της συζήτησης ως αντικείμενο κοροϊδίας. Ξαφνικά, όλες μου οι επιλογές ως προς την μουσική που ακούω, το ντύσιμό μου, το κούρεμά μου κτλ έγιναν αφορμή για γέλιο και χαβαλέ! Το κούρεμα μου, έμαθα, είναι το ίδιο με της Παπαρήγα, και η έντεχνη ελληνική μουσική είναι για ξεπεσμένους κομουνιστές και άλλα τέτοια. Η μία έκοβε και η άλλη έραβε. Και ξέρετε πως είναι αυτά, με το που κάτι βγάζει γέλιο πρέπει να το πας μέχρι το τέλος. Για να μην τα πολυλογώ, το όλο πανηγύρι κράτησε κανένα βασανιστικό τέταρτο μέχρι που τους έδωσα να καταλάβουν ότι έχω εκνευριστεί και ότι τέλος πάντων δεν είναι αστείο πια. Φυσικά είμαι έξαλλη!
Καταρχάς, σε όλη μου την ύπαρξη πάσχισα να αποδείξω ότι μπορεί να μην ήμουν το πιο δημοφιλές/όμορφο παιδάκι στο σχολείο αλλά τουλάχιστον ήμουν διαφορετική. Όταν οι συμμαθητές μου κάναν κοπάνα για τσιγάρα και μπεκροπίναν εγώ διάβαζα λογοτεχνία και διάβαζα να μπω στο πανεπιστήμιο. Όταν όλοι οι άλλοι ακολουθούσαν το ρεύμα εγώ πήγαινα αντίθετα, όταν όλοι συνωστίζονταν γύρο από τα δημοφιλή γκομενάκια εγώ πήγαινα με τους outsiders, όταν άκουγαν Madonna, Milli Vanilli και Duran Duran εγώ άκουγα από Heavy και Thrash Metal μέχρι Ξυλούρη και Mozart. Και το πιο σημαντικό, όταν οι άλλοι πήγαιναν με το μέρος του νικητή εγώ πήγαινα με τον χαμένο.
Έδωσα μεγάλο αγώνα να αποδεχτώ το γεγονός ότι δεν θα είμαι ποτέ όσο αδύνατη όσο οι "φίλες" μου και το μόνο που με παρηγορούσε ήταν το γεγονός ότι είμαι οπλισμένη στην ζωή με άλλα ταλέντα, όπως παιδεία, άποψη, γούστο, χιούμορ, και αποδοχή από ανθρώπους με IQ που εκτιμάω και σέβομαι. Πίστευα ότι η διαφορετικότητά μου θα με απελευθέρωνε και ήμουν περήφανη γιατί ξεχώριζα από τους υπόλοιπους.
Νόμιζα λοιπόν ότι δεν χρειάζεται να αποδείξω τίποτα πια, ότι οι φίλοι μου με εκτιμούν για την προσωπικότητά μου. Φαίνεται όμως ότι όλη μου ή ύπαρξη για αυτούς, συμπυκνώνεται σε μία λέξη: κομουνίστρια (που δεν είμαι κιόλας) ή ακόμα χειρότερα, παλιά κομουνίστρια που σημαίνει ότι είμαι χειρότερη από κομουνίστρια! Μάλλον θα είμαι πουλημένη κομουνίστρια που πούλησα τα ιδανικά μου και ένα σπίτι στα προάστια του Los Angeles. Η πλάκα είναι ότι ουδέποτε ασχολήθηκα με την πολιτική σκηνή της Ελλάδας και ποτέ μου δεν ψήφισα ΚΚΕ. Οπότε βρέθηκα προ εκπλήξεως όταν το γεγονός ότι μου αρέσει ο Σαββόπουλος θεωρείται αστείο ή ακόμα και το να είσαι κομουνιστής θεωρείται αστείο. Και το φοβερό είναι ότι όλα αυτά έρχονται από τα στόματα γυναικών
που το μεγαλύτερό τους πρόβλημα στην ζωή είναι τι γόβα να φορέσουν το πρωί και τι χρώμα να βάψουν τα νύχια τους. Αλλά θα μου πείτε, άμα τους απασχολούσαν πιο σημαντικά προβλήματα δεν θα λέγαν όσα είπαν εχθές. Το ερώτημα όμως παραμένει: εγώ τι κάνω μαζί τους;

Θάνατος στο Σπανακόριζο

Πολλές φορές με ρωτάνε οι φίλοι μου γιατί μαγειρεύω ένα σωρό διαφορετικά φαγητά για την δίαιτα μου. Μάλιστα κάποιοι υποστηρίζουν πως δεν είναι σωστό γιατί λέει "όταν τελειώσεις την δίαιτα δεν θα τα μαγειρεύεις πιά" και "πρέπει να μαγειρεύεις συμβατικά φαγητά και να αφήσεις τα gourmet και τις μαλακίες".
Σε όλη μου την ζωή έχω κάνει αμέτρητες δίαιτες τρώγοντας ό,τι πιο συμβατικό μπορείς να φανταστείς. Βασικά έτρωγα ό,τι έφτιαχνε η μαμά ή τέλος πάντων ό,τι φτιάχνουν οι "συμβατικοί" άνθρωποι. Δεν είδα να με βοηθάει αυτού του είδους η δίαιτα πουθενά.
Ασφαλώς καταλαβαίνετε πως για να χτυπήσω τα 100 κιλά πρέπει να μου αρέσει το φαγητό. Και η αλήθεια είναι πως απολαμβάνω κάθε πλευρά του ξεκινώντας από το μαγείρεμα. Αυτή την φορά λοιπόν θέλω να κάνω τα πράγματα με τον δικό μου τρόπο. Εφόσον τρελαίνομαι για μαγειρική, και τρώω σχεδόν τα πάντα, και πεθαίνω για καινούργιες γεύσεις δεν βρίσκω τον λόγω γιατί πρέπει να συμβιβάζομαι με ψητό κοτοπουλάκι στο γκριλ αντί για κοτόπουλο με δενδρολίβανο και γκλασάρισμα πορτοκαλιού. Θάνατος λοιπόν στο σπανακόρυζο!
Επιπλέον, η αναζήτηση καινούριων συνταγών με εξιτάρει! Έχω γεμίσει την κουζίνα μου με βιβλία και περιοδικά μαγειρικής και ψάχνω συνεχώς. Η χαρά της ανακάλυψης μιας ακόμα συνταγής άξιας να μπει στο ντοσιέ μου σχεδόν με συγκινεί.
Τελικά πιστεύω ό,τι οι φίλοι μου δεν μπορούν να νιώσουν το excitement που νιώθω όταν μαγειρεύω. Για τον περισσότερο κόσμο το μαγείρεμα είναι ένα βαρετό task που πρέπει να κάνουν κάθε μέρα. Για μένα όμως κάθε νέα συνταγή είναι μια καινούρια περιπέτεια. Και ένα πράγμα ρε παιδιά: πόσο πολύ έρχεται στην σκέψη μου η γιαγιά μου...

*Η φωτογραφία ανήκει στον χρήστη ckmetrophotos μέσω Flickr

Η Συνταγή της Εβδομάδας: Μαροκινές Πιπεριές με Κιμά

Αυτή η συνταγή έχει γίνει από τις αγαπημένες μου τελευταία. Το κουσκούς δίνει απίστευτη υφή ενώ τα διάφορα μπαχαρικά σε ταξιδεύουν. Όταν πρωτοδοκίμασα αυτή την συνταγή ένιωσα χιλιάδες μικρές εκρήξεις μέσα στο κεφάλι μου και μια πρωτόγνωρη συγκίνηση. Σοβαρά!

ΥΛΙΚΑ για 2 μερίδες

100γρ κουσκούς
1 κ.σ. λάδι
300γρ κιμάς γαλοπούλας (για πιο light) ή άπαχος μοσχαρίσιος
2 πιπεριές διάφορα χρώματα
1 φλιτζάνι καρότα τριμμένα
4 κ.σ. ξανθές σταφίδες
1 κ.γ. κύμινο
1/5 κ.γ. κρεμμύδι ή σκόρδο σε σκόνη
1/5 κ.γ. κανέλα
1/5 φλιτζάνι ζωμός κοτόπουλου
1 κ.σ. αλεύρι
15 αμύγδαλα ελαφρώς κοπανισμένα
αλάτι

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Μαγειρέψτε το κουσκούς σύμφωνα με τις οδηγίες του πακέτου.
Σε μεγάλο βαθύ τηγάνι (ή μεγάλη κατσαρόλα) ζεστάνετε το λάδι σε μέτρια φωτιά. Προσθέστε τον κιμά, πιπεριές, καρότα, σταφίδες, κύμινο, σκόνη κρεμμυδιού και αλάτι και ανακατέψτε καλά σπάζοντας τον κιμά σε μικρά κομματάκια, για περίπου 7-8 λεπτά.
Σε ένα μπολάκι χτυπήστε το αλεύρι με τον ζωμό μέχρι να διαλυθεί. Ρίξτε το στο μείγμα του κιμά και ανακατέψτε για περίπου 1-2 λεπτά μέχρι να δέσει.
Σερβίρετε μαζί με το κουσκούς και γαρνίρετε με τα αμύγδαλα.

*Η φωτογραφία ανήκει στον χρήστη wwsocookbook μέσω Flickr. Δυστυχώς σήμερα που έφτιαξα αυτό το πιάτο ξέχασα να το φωτογραφίσω και αυτή η φωτογραφία δεν είναι τόσο καλή. Ελπίζω την επόμενη φορά που θα το φτιάξω να το θυμηθώ!

Η Συνταγή της Εβδομάδας: Vegetarian Τσίλι

Βρήκα αυτήν την συνταγή και την δοκίμασα την προηγούμενη εβδομάδα και είμαι κατενθουσιασμένη. Πρόκειται για ένα πιάτο πλούσιο και δυναμωτικό. Σας συνιστώ να το δοκιμάσετε ένα χειμωνιάτικο βράδυ μετά από μια δύσκολη μέρα ή μετά από γυμναστική. Επειδή, δε, χρησιμοποιείτε πολλά υλικά που είναι σχεδόν έτοιμα από κονσέρβα, είναι έτοιμο σε λιγότερο από 30 λεπτά.

ΥΛΙΚΑ για 4 μερίδες

1 φλιτζάνι ρύζι (ωμό)
1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 φλιτζάνι σέλερυ κομμένο σε φέτες (αν δεν βρίσκετε σέλερυ βάλτε ένα ματσάκι σέλινο)
1 κονσέρβα μαύρα φασόλια ξεπλυμένα
1 κονσέρβα καλαμπόκι στραγγισμένο
1 κονσέρβα ντοματάκι ψιλοκομμένο
1/4 φλιτζανιού vinaigrette (αν δεν βρίσκετε ανακατέψτε λίγο λάδι με ξύδι μπαλσάμικο, αλάτι και πιπέρι)
1 κ. σούπας σκόνη τσίλι
1 κ. γλυκού σκόνη σκόρδου
1/2 τριμμένο τυρί χαμηλό σε λιπαρά

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Βράστε το ρύζι σύμφωνα με τις οδηγίες του πακέτου προσθέτοντας το κρεμμύδι και το σέλερυ.
Πέντε λεπτά πριν γίνει το ρύζι προσθέστε όλα τα υπόλοιπα υλικά εκτός από το τυρί. Αφήστε το να πάρει μια βράση, χαμηλώστε την φωτιά και αφήστε το να βράσει για περίπου 10 λεπτά ακόμα.
Σερβίρετε σε ξεχωριστά μπολ προσθέτοντας από πάνω το τυρί.

Καλή επιτυχιά!

Θρεπτική αξία ανά μερίδα: 365 θερμίδες, 15γρ. πρωτεΐνες, 10γρ. διαιτητικές ίνες, 11 γρ. λίπος.

*Η φωτογραφία ανήκει στον χρήστη bunster10 μέσω Flickr.

Γράμμα στην Μητέρα μου

Αγαπημένη μου μητέρα,

Τον τελευταίο καιρό έρχεσαι συχνά στην σκέψη μου. Κάτι η θεραπεία, κάτι οι συνομιλίες μας, έρχονται στιγμές που σε σκέφτομαι με αγάπη, άλλες με οργή και άλλες με οίκτο. Ο λόγος που σου γράφω είναι γιατί μου είναι ευκολότερο να σου πω κάποια πράγματα έτσι χωρίς να με διακόπτεις και χωρίς να προσπαθείς να αμυνθείς.
Θα ήθελα να θέσουμε σαν δεδομένο και κοινή αφετηρία μας ότι κανείς μας δεν είναι τέλειος και ότι υπάρχουν οι καλύτερες προθέσεις και από τις δύο πλευρές. Ξέρεις πως πολλές φορές μας ρωτάς αν έχουμε κάποιο παράπονο σαν παιδιά σχετικά με το πως μας μεγάλωσες; Είσαι πράγματι έτοιμη να ακούσεις την άποψή μας ή ρωτάς για επιβεβαιώσεις το εγώ σου; Τις προάλλες προσπάθησα να σου πω πως έχεις την τάση να μας ελέγχεις αλλά και δεν ήσουν πρόθυμη να με ακούσεις. Ξέρεις, αν πραγματικά θέλεις να γνωρίσεις τι σκεπτόμαστε πρέπει "να μας ακούσεις". Άκου λοιπόν.
Θυμάσαι το καλοκαίρι που είπα στον Μπαμπά ότι δεν μπορώ να έχω ευθύνη για τα συναισθήματά του; Το ίδιο ισχύει και για σένα μαμά μου. Αν στεναχωριέσαι για τα επιπλέον κιλά μου ή για το γεγονός ότι είμαι μακρυά σου ή γιατί δεν έκανα καριέρα ή για οτιδήποτε άλλο, δεν μπορώ να είμαι εγώ υπεύθυνη για αυτό. Δεν με βοηθάς με το να ανησυχείς και να προσπαθείς να με "βοηθήσεις". Μην με αντιμετωπίζεις σαν να είμαι παιδάκι. Με ρωτάς κάθε τόσο πως πάει η δίαιτα, αν έχω χάσει, αν έχω πάρει, αν συγκρατούμαι, αν κάνω σωστές επιλογές κτλ. Γιατί ρε μαμά, αν έχω πάρει βάρος θα έρθω να στο πω; Ή αν στο πω, νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις κάτι ή ότι υπάρχει κάποια διαφορά; Τι νομίζεις ότι θα κερδίσεις με το να με ρωτάς, αλήθεια; Στην πραγματικότητα συμβάλεις περισσότερο σε ένα φαύλο κύκλο αντί να βοηθάς. Πολλές φορές αναγκάζομαι να σου πω ψέμματα και μετά να νιώθω ενοχές. Και αν υπάρχει κάτι που κάνει κακό στην προσπάθειά μου αυτό είναι οι ενοχές.
Έχουμε φτάσει νομίζω σε μια ηλικία που μπορούμε όλοι μας να κάνουμε τις επιλογές μας και να είμαστε υπεύθυνοι γι' αυτές. Εσύ για παράδειγμα επέλεξες να καπνίζεις για 40 χρόνια και ποτέ μα ποτέ δεν σου είπα αν και πόσο με ενοχλούσε ο καπνός σου ή πόσο ανησυχούσα για την υγεία σου. Ακόμα και όταν επέλεξες να κόψεις το κάπνισμα ποτέ δεν ασχολήθηκα με την προσπάθειά σου, όχι γιατί δεν με ένοιαζε αλλά γιατί δεν ήθελα να την χρησιμοποιήσω σαν ένα μέσο ελέγχου. Τώρα λοιπόν και εγώ σου ζητώ να μην ασχοληθείς μαζί μου. Μην με ρωτάς τι κάνω, πως τα πάω κ.τ.λ. γιατί αυτήν την φορά θέλω να κάνω κάτι μόνη μου, για μένα και από εμένα. Θέλω η σχέση μας να ενηλικιωθεί. Να μιλάμε για άλλα θέματα στο τηλέφωνο, να κάνουμε όμορφες φιλοσοφικές συζητήσεις όπως αυτές που μας αρέσουν. Να μην με ρωτάς για πράγματα που είναι δική μου ευθύνη και δεν σε αφορούν.
Ξέρω ότι θα σου είναι δύσκολο, βλέπεις αυτή είναι μια πρακτική που εξασκείς χρόνια και με την πεποίθηση ότι κάνεις το σωστό. Αλλά εγώ θα σου έλεγα να το πάρεις σαν μια νέα πρόκληση για την νέα εποχή της μητρότητας.
Ξέρω ότι σου αρέσουν τα δύσκολα...
Σε φιλώ,
η κόρη σου
Κατερίνα

*Η φωτογραφία ανήκει στον χρήστη Canadian Hemlock μέσω Flickr.

Η Συνταγή της Εβδομάδας: Σάντουιτς με Τόνο

Αυτή η συνταγή είναι πολύ ταιριαστή για ένα ελαφρύ μεσημεριανό. Μπορείτε να φτιάξετε τη γέμιση και να την κρατήσετε στο ψυγείο για μερικές μέρες, ή να την πάρετε μαζί σας στην δουλειά και να φτιάξετε εκεί το σάντουιτς.

ΥΛΙΚΑ για 1 μερίδα

1 μικρή κονσέρβα τόνου σε νερό
1 ματσάκι σέλερυ ή σέλινο ψιλοκομμένο
1 μικρό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 κουταλιά της σούπας πάστα πίκλας ή ψιλοκομμένες πίκλες
1/4 του φλιτζανιού γιαούρτι 0%
1 κουταλάκι του γλυκού χυμό λεμονιού
1/4 κουταλιού του γλυκού μαύρο πιπέρι
μια πρέζα αλάτι
2 φέτες ψωμί του τοστ ολικής αλέσεως
1 φέτα τυρί χαμηλό σε λιπαρά
2-3 φέτες ντομάτα

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Σε ένα μπολ ανακατεύετε τον τόνο, το σέλερυ, το κρεμμύδι και τις πίκλες. Ανακατεύετε ξεχωριστά το χυμό λεμονιού και το γιαούρτι και τα προσθέτετε στο μείγμα του τόνου μαζί με αλάτι και πιπέρι. Αν θέλετε φρυγανίζετε το ψωμί. Απλώνετε το μείγμα του τόνου πάνω στις φέτες του ψωμιού και βάζετε από πάνω το τυρί. Εδώ αν θέλετε, βάζετε το σάντουιτς ανοιχτό κάτω από το γκριλ μέχρι να λιώσει το τυρί. Τέλος γαρνίρετε με ντομάτα (και μαρούλι αν θέλετε)και είστε έτοιμοι να απολαύσετε ένα υπέροχο και χορταστικό γεύμα χαμηλό σε λιπαρά.
Καλή επιτυχιά!

*Η φωτογραφία ανήκει στον χρήστη roboppy μέσω Flickr.

Κουραμπιές ο Αισχυντηλός

Τις τελευταίες μέρες με απασχολεί ένα ερώτημα. Γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε; Για να γίνω πιο σαφής, γιατί κάνουμε κάτι που γνωρίζουμε ότι δεν είναι σωστό; Ενώ όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά τι είναι καλό για την υγεία μας, παρόλα αυτά κάνουμε του κεφαλιού μας.
Ας πάρουμε για παράδειγμα αυτόν τον ωραιότατο κουραμπιέ που κάθεται απέναντί μου. Δεν το ήξερα ότι άμα φτιάξω κουραμπιέδες θα τους φάω; Το ήξερα. Γιατί λοιπόν τους έφτιαξα; Τους έφτιαξα για να στολίσω το σπίτι μιας και είμαι μακρυά από την πατρίδα. Τα γλυκά αυτά συνδέονται άμεσα με υπέροχες παιδικές αναμνήσεις και δεν μπορώ να φανταστώ Χριστούγεννα χωρίς κουραμπιέδες και μελομακάρονα. Μέχρι εδώ καλά. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πως γίνεται να μην μπορώ να αντισταθώ! Εντάξει θα μου πεις "άνθρωπος είσαι". Ο άνθρωπος όμως θα φάει έναν, δύο το πολύ. Εγώ πως έγινε και έχω φάει τέσσερις; Έχω μείνει με αυτήν την απορία εδώ και μία μέρα και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι πως κατέληξα να φάω τέσσερις γιατί όταν τους έτρωγα δεν τους ευχαριστιόμουν. Φαίνεται πως μαζί με τις ευχάριστες παιδικές αναμνήσεις ξυπνάνε και οι δυσάρεστες και το κριτικό σκοτάδι τρυπώνει από παντού. Την ώρα που τρώω τον κουραμπιέ, ενοχές ανάμεικτες με ντροπή και και λίγη δόση άγχους δηλητηριάζουν την σκέψη μου. Κάτι που προοριζόταν να είναι μια γλυκιά απόλαυση καταλήγει να είναι μαρτύριο. Αντί να κάτσω κάτω και να πάρω τον κουραμπιέ σε ένα πιατάκι και να απολαύσω κάθε μπουκιά και να γλύψω και απ'τα δάχτυλά μου την άχνη ζάχαρη και να πω "αυτός είναι κουραμπιές", εγώ τον τρώω στα πεταχτά, όρθια πάνω από τον νεροχύτη, η άχνη να λερώνει την μπλούζα μου και η μπουκιές τόσο μεγάλες που να μην μπορώ να τις καταπιώ σαν να είναι η τελευταία μέρα πάνω στην γη. Και παράλληλα να προσπαθώ να κάνω και ησυχία για να μην με ακούσει ο άντρας μου και καταλάβει ότι έφτασα αισίως στον τέταρτο κουραμπιέ.
Βλέπετε αυτούς τους κουραμπιέδες δεν τους έτρωγε η ώριμη Κατερίνα των 31 χρόνων αλλά το μικρό Κατερινάκι των 8. Το Κατερινάκι που τρώει τα πάντα στα κρυφά από την μαμά της γιατί ξέρει ότι αν την δει δεν είναι ευχαριστημένη. Το Κατερινάκι που δεν καταλαβαίνει γιατί της στερούν μια τόσο γλυκιά απόλαυση. Το Κατερινάκι που είναι μπερδεμένο, που είναι μόνο, που είναι φοβισμένο. Το Κατερινάκι που βρίσκει χαρά στο φαγητό αλλά ταυτόχρονα το στερείται.
Επειδή όμως δεν είμαι πια το Κατερινάκι αλλά η Κατερίνα και είμαι 31, είμαι ώριμη, είμαι δυνατή και δεν έχω ανάγκη να κρύβομαι από κανέναν, γιαυτό σήμερα το πρωί πήρα έναν κουραμπιέ τον έβαλα σ'ένα πιατάκι, πήρα και ένα ποτήρι νερό, κάθισα στο τραπέζι και απόλαυσα κάθε μπουκιά. Έγλυψα και τα χέρια μου από την ζάχαρη ήπια και το νεράκι μου και από τότε δεν έχω νιώσει την ανάγκη να φάω άλλον. Τελικά τους πέτυχα τους κουραμπιέδες!

*Η φωτογραφία ανήκει στον χρήστη mariannaF μέσω Flickr.